فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥١١ - ٤ دعبل خزاعى(م٢٤٦)

ديوان كميت، كراراً چاپ شده و استاد محمدشاكر خياط و استاد رافعى به شرح ديوان او پرداخته اند.

٣. سيد حميرى(م١٧٣)

ابوهاشم إسماعيل بن محمد ملقب به سيد، شاعر پرآوازه و از كسانى است كه شعر او در عين فراوانى از زيبايى خاصّى بهره مند است، او يكى از سه نفرى است كه بيشترين شعر را پديد آورده و دو نفر ديگر «بشار» و «ابوالعتاهيه» هستند، با اين تفاوت كه «سيد» در مهر عترت و ابراز مناقب آنان، فانى بوده و هرگز براى دشمنان اهل بيت(عليهم السلام)، ارزشى قائل نبود و در موقع مناسب، به نقد آنان با زبان تيز مى پرداخت، و از قصائد معروف او «عينيه» و «بائيه» است.

٤. دعبل خزاعى(م٢٤٦)

ابوعلى دعبل بن على خزاعى، از بيت علم و فضل و ادب بود. نسب وى به بديل بن ورقاء خزاعى مى رسد. مردى كه پيامبر در حق او دعا كرد. نجاشى مى گويد:دعبل كتابى به نام «طبقات الشعرا» نوشته و اين حاكى از احاطه او به شعر شاعران معاصر و گذشته است. اگر فردى بخواهد درست او را بشناسد در چهار مورد مى تواند درباره او تحقيق كند.

١. نبوغ و برجستگى او در شعر و ادب و تاريخ و نگارش.

٢. مشاركت او در نقل حديث چه از كسانى كه از آنها نقل حديث كرده يا كسانى كه از او حديث اخذ كرده اند.

٣. شيفتگى او به اهل بيت(عليهم السلام) كه بيشترين شعر او مربوط به آنان است.